मंसिर २०, जनकपुरधाम। शिवराम झा”गुड्डु” – प्रशान्तकी जीवनसंगिनी रोशनीको अकाल मृत्यु केवल एउटा परिवारको निजी पीडा मात्र होइन; यसले समाज, प्रशासन र न्याय प्रणालीप्रति गम्भीर प्रश्न उब्जाएको छ। घटना जस्तोसुकै परिस्थितिमा किन नघटेको होस्, कठोर सत्य यही हो कि प्रशान्तले आफ्नो जीवनसंगिनी गुमाइसकेका छन्। अब न उनले रोशनीको कोमल मुस्कान देख्न सक्छन्, न साझा भविष्यका सपना नै बाँध्न। यो पीडा व्यक्तिगत भए पनि यसको प्रभाव सामाजिक चेतनासम्म फैलिएको छ—शंका, वेदना, मानवीय मूल्य र संवेदनशीलता सबै एकै ठाउँमा उभिएका छन्।
रोशनीको मृत्यु सुरु देखिनै रहस्यमय रह्यो। घटना किन र कसरी घट्यो? प्रमाणहरू कति विश्वसनीय छन्? दोष कसको? कसलाई दोषी मान्ने?—यी प्रश्नहरूको उत्तर सहज छैन। सत्य त्यतिखेर मात्र प्रस्ट हुन्छ जब अनुसन्धान पूर्ण, वैज्ञानिक, निष्पक्ष र पारदर्शी ढंगले सञ्चालन हुन्छ।
यस प्रकरणमा अहिले जनमानसमा असन्तुष्टि बढ्दै गएको देखिन्छ। प्रशासनले तथ्यमा आधारित अनुसन्धान गरिरहेको दाबी गरे पनि प्रक्रियागत अस्पष्टता, ढिलाइ र सूचना अभावले न्यायप्रति संशय बढाएको छ। यस्तो अवस्थाले परिवारको घाउ अझ गहिरो बनाएको छ र प्रश्नहरू झनै तीव्र बनेका छन्:
के रोशनीको मृत्युको वास्तविकता बाहिर आउला?
के अनुसन्धान कुनै दबाब वा पूर्वाग्रहबाट मुक्त भएर अगाडि बढ्ला?
के न्याय प्रणालीले संवेदनशीलता र पारदर्शितालाई प्राथमिकता दिन सक्ला?
यस्ता संवेदनशील मुद्दाहरूमा प्रशासन, अनुसन्धान निकाय र न्याय प्रणालीका सबै संरचनाले उच्चस्तरीय सतर्कता, पारदर्शिता र उत्तरदायित्व निर्वाह गर्नु अत्यावश्यक हुन्छ। प्रक्रिया जति वैज्ञानिक र तथ्यनिष्ठ हुन्छ, समाजमा न्यायप्रतिको भरोसा उति नै सबल बन्छ।
रोशनीको मृत्यु आकस्मिक होस् वा योजनाबद्ध, यत्तिको यथार्थ अवश्य छ—एक असल जीवन चाँडै अन्त्य भयो, र त्यसको सत्य उजागर हुनु आवश्यक छ। दोषी कारबाहीको दायरामा आउनुपर्छ, निर्दोषले पीडा बेहोर्नुपर्नैन, र समाजले न्यायमा भरोसा राख्न सक्नुपर्छ—यही नै न्यायको मूल आधार हो।
यो संघर्ष केवल एक परिवारको मात्रै होइन; यो समाजको नैतिक परीक्षण हो। न्यायप्रणालीले संवेदनशीलता, पारदर्शिता र तथ्यआधारित अनुसन्धानको मार्ग समातेर अघि बढेमा रोशनीको मृत्युको सत्य अवश्य उजागर हुनेछ भन्ने विश्वास राख्न सकिन्छ।
